Translate

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

"...there’s so much drama ... on the march toward redemption..."

Στο Σύγχρονο Θέατρο, 2η μέρα στη σειρά που πήγα (χθες βράδυ) να δω έργο που παίζεται εκεί και έφυγα καταγοητευμένη!

"Η Δύναμη του Σκότους", του Λέοντος Τολστόι με τη θεατρική ομάδα ΝΑΜΑ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

https://www.youtube.com/watch?v=47uP5-U_9mI




Ήταν όλοι τους υπέροχοι!!!

Δυο-τρεις πινελιές/φράσεις ξεχωριστά, για:

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου ήταν απλώς συγκλονιστικός, στο τέλος μας είχε κάνει όλους κουρέλια...

Η Αγορίτσα Οικονόμου μας άφησε με το στόμα ανοιχτό, είχε στήσει ένα ρόλο απίστευτο, κεντώντας κάθε λεπτομέρειά του!

Ο Χρήστος Σαπουντζής, κατάφερε ακόμα μια φορά να γίνει ο ρόλος, όχι απλώς να παίξει τον ρόλο! (χαίρομαι πάντα πολύ για τον παλιό "συμμαθητή" μου στη Χοροκίνηση - https://www.facebook.com/chorokinisi/!)

Είναι απίστευτα συγκινητικό το πόσο μοχθούν οι θεατράνθρωποι, ακόμα και με πολύ δύσκολες συνθήκες, να πετυχαίνουν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους - τίποτα λιγότερο!




Συγκρίσεις (η ειδικότης μου!):

Μια όχι και τόσο κολακευτική κριτική (από αυτήν και ο τίτλος της ανάρτησης) παράστασης που ανέβηκε σε θέατρο της Νέας Υόρκης το 2007:

http://www.nytimes.com/2007/09/25/theater/reviews/25powe.html

Και άλλη μια κριτική, επίσης κάπως σκληρή, παράστασης που ανέβηκε το 2008 στη Μόσχα:

http://moscowtyz.ru/john-freedman-laying-down-the-law

Η φωτογραφία είναι από πολύ παλαιά παράσταση:




Ο Τολστόι παίζει σκάκι - με ποιόν; Θα σας γελάσω...




Η μεγάλη Κυρία της σκηνοθεσίας: Ελένη Σκότη!

Όσα έργα έχω δει τα τελευταία χρόνια (ξεχωρίζω αυτά με τον Καταλειφό, αλλά και τα φετινά: "Λεωφορείο ο Πόθος" και "Δύναμη του Σκότους"), σκηνοθετημένα από την ίδια, είναι απλώς αριστουργήματα! Να δω πότε θα καταφέρω να δω και τον "Άγριο Σπόρο" που είναι συνεχώς sold-out και που θα πρέπει να κλείσω εισιτήριο περίπου ένα μήνα νωρίτερα, κάτι πολύ δύσκολο για μένα, έτσι πηγμένη στη δουλειά που είμαι και με σχεδόν ανύπαρκτη δυνατότητα πρόβλεψης ελεύθερου χρόνου... Πού θα πάει, όμως, θα το δω!













Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

"And so it was I entered the broken world"

             "Λεωφορείο ο Πόθος", μια καταπληκτική παράσταση που είδα πριν 2 μέρες!




Η ομάδα Νάμα το ανέβασε:

https://www.facebook.com/events/218531251896831/

Και ήταν όλοι εξαιρετικοί!

https://www.youtube.com/watch?time_continue=53&v=x3yZ1qsaulk




Για την Κόρα Καρβούνη δεν έχω λόγια: ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ!!!


http://www.texnes-plus.gr/index.php/theatro/prosopa/item/227-kora-karvoyni


Σε κάποιες στιγμές του κορυφαίου έργου του Tennessee Williams, λέει ο Στάνλεϋ Κοβάλσκι ότι εκεί (στη Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα) ισχύει ο Ναπολεόντειος Κώδικας.

Δεν ήταν ακριβώς έτσι, αυτό είναι μια απλοποιημένη αντίληψη της επιρροής που είχε ο Γαλλικός (Ναπολεόντειος) Αστικός Κώδικας του 1804 σε διάφορες περιοχές του κόσμου, αλλά και στη Λουιζιάνα, περιοχή που πούλησαν οι Γάλλοι στις ΗΠΑ, μόνη πολιτεία των ΗΠΑ με Αστικό Κώδικα.

Η (άγρια) ιδιαιτερότητα της πολιτείας αυτής ήταν το ότι μαζί με τον Αστικό Κώδικα διατηρούσε και τη δουλεία, κάτι απολύτως ασύμβατο προς τις αρχές του Διαφωτισμού που ενέπνευσαν και τις Ευρωπαϊκές κωδικοποιήσεις.

Κάποια αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο του Vernon Valentine Palmer, "Through the Codes Darkly. Slave Law and Civil Law in Louisiana", 2012:

       "France possessed a vast and lucrative overseas slave empire, but there was not a single word about slavery or empire in the Civil Code of 1804, nor in any of the preparatory projects. Slavery had not been recognized in France proper since medieval times. A proud and ancient maxim declared the Freedom Principle: "Nul n'est esclave en France.". French slavery was essentially overseas; its day-to-day inhumanity was out of sight, and the regulations pertaining to slaves were conveniently compartmentalized in what was called "colonial law". ...
      The decision to exclude slavery from the Code Civil suited the design and fit the philosophy of the French redactors. They systematically resisted the incorporation of special legislation of all kinds into the Code civil, but in this case their objection was indeed more than technical. Slavery was an embarrassment to the professed ideology of the Republic. For slavery was more than "contrary to reason" in  the Roman law sense. It was a glaring violation of the principles of the French Revolution. As Robespierre, a member of Les Amis des Noirs, told the National Assembly: "From the moment you pronounce the word 'slaves', you will have pronounced either your dishonor or the reversal of your constitution. ... Let the colonies die if you must keep them at that price." Napoleon feared no such dishonor and sought militarily to reimpose slavery in the colonies. Yet to mar the Code named after him with the baseness of slavery would have been unthinkable." (p. 124-125).

(και να έχουμε το όνομά μας καθαρό και να έχουμε και αποικίες, δηλαδή...μια χαρά υποκρισία!)




"In my view the slave jurisprudence of Louisiana was unique, not only in the United States, but in any other jurisdiction where slavery existed. It had the benefit of systematic sources both in the Digest of 1808 and Code of 1825 and in the Spanish-Roman ius commune. It will be remembered that these were the only civil codes in history to incorporate this subject within their provisions. This allowed the Supreme Court to build a coherent jurisprudence through a process of interpretation, deduction and analogy. The sheer size of the Louisiana Supreme Court's output - one thousand two hundred cases by that court alone - made it into a specialist on the subject." (p. 160)




Είχα τη μεγάλη τύχη να πάω στη Νέα Ορλεάνη το 2008, στο Tulane University, για συνέδριο με αφορμή τα 200 χρόνια από τον πρώτο Αστικό Κώδικα (Digest 1808) της Louisiana. Πήρα και το τραμ (Streetcar) που περνούσε από τη St. Charles Street, όπου ήταν και το ξενοδοχείο και το Πανεπιστήμιο (το οποίο απείχε 20 λεπτά με τα πόδια από το ξενοδοχείο, αλλά δεν μου είχαν "επιτρέψει" να περπατήσω, λόγω της εγκληματικότητας, δυστυχώς...) και ένοιωθα σαν να είχα παρεισφρύσει στο έργο του Tennessee Williams...




(epigraph, at the beginning of: "Streetcar named desire", Tennessee Williams):

"And so it was I entered the broken world
To trace the visionary company of love, its voice
An instant in the wind (I know not whither hurled)
But not for long to hold each desperate choice

                                                                           Hart Crane, "The Broken Tower"


Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

"The human body is a project"

Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Terry Eagleton, "Materialism", Yale University Press, 2016:

"LUDWIG WITTGENSTEIN REMARKS in his Philosophical Investigations that if you want an image of the soul, you should take a look at the human body. He means, one takes it, the body in action rather than the body as object. Practice constitutes the body rather in the sense that, for Wittgenstein, the meaning of a sign is its use. The human body is a project, a medium of signification, a point from which a world is organised. It is a mode of agency, a form of communion and interaction with others, a way of being with them rather than simply alongside them". (p. 36)






"The body lies at the source of the various ways we are bound up with one other, which is why the word can be used to denote a collective phenomenon ('a body of ferocious Corsican pirates') as well as an individual one. It is what gives us a field of activity, a field which is in no sense external to it. In On Certainty, Wittgenstein professed himself puzzled by the phrase 'the external world'. 'External to what?' is perhaps what he had in mind. Certainly not to ourselves. Because we are incarnate creatures, we are as much in the world as are our sewage systems. The world is not an object set over against us, to be contemplated from some elusive location within our skulls." (p. 37)






"Our consciousness, to use a term of which Wittgenstein is properly sceptical, is inscribed on our bodies rather in the way that the meaning is present in a word. We are not present in our bodies in the way that a soldier squats in a tank. In this sense, the body itself is a kind of sign. As Jean-Luc Nancy remarks, it is 'a sign of itself', rather than of some reality distinct from it." (p. 40)






                        Τις φωτογραφίες είχα βγάλει στη Στοά του Αττάλου, τον Ιούνιο 2016




Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Το άφωνο δίκαιο - Prof. Rodolfo Sacco


Στο νέο τεύχος της Ελληνικής Δικαιοσύνης περιλαμβάνεται το κείμενο της εισήγησης του Prof. Rodolfo Sacco, Ομ. Καθηγητού του Università di Torino, την οποία παρουσίασε στην Αθήνα, την 15η Ιουνίου 2016, με θέμα "Le droit muet", στο πλαίσιο των μεταπτυχιακών σπουδών του Τομέα Διεθνών Σπουδών της Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ, αποδεχόμενος την πρόσκλησή μου.
Ήταν μεγίστη τιμή. Είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος, ο σπουδαιότερος εν ζωή εκπρόσωπος του Συγκριτικού Δικαίου σε όλον τον κόσμο. Του είμαι ευγνώμων!
Η μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά έγινε από εμένα. Ελπίζω και εύχομαι να μην "πρόδωσα" (traduttore/traditore, λένε οι Ιταλοί, δηλαδή: μεταφραστής/προδότης) το νόημα των ιδεών του.





http://www.sakkoulas.gr/index.php?page=shop.product_details&flypage=flypage.tpl&product_id=1705&category_id=184&option=com_virtuemart&Itemid=118



Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Κίελο, 2-3 Φεβρουαρίου 2017: Φωτογραφικό χρονικό



Το συνέδριο ήταν εξαιρετικού επιπέδου και η φιλοξενία των οργανωτών άψογη!

Σκηνές από το συνέδριο:

Keynote speech από τον Prof.Dr. Jürgen Basedow. Αριστερά στη φωτογραφία ο ιθύνων νους του συνεδρίου Prof.Dr. Alexander Trunk.













Το συνέδριο διεξαγόταν στη Hermann Ehlers Akademie:













Τα δύο μεσημέρια φάγαμε στην καντίνα του Landtag του Schleswig-Holstein (το Κίελο είναι η πρωτεύουσα):










Το απόγευμα της πρώτης μέρας (2.2), στο Christian-Albrechts-Universität zu Kiel, για τη διάλεξη του Πρέσβη της Γεωργίας στη Γερμανία, Prof.Dr.Dr.h.c. Lado Chanturia:







Το βράδυ της πρώτης μέρας, επίσημο δείπνο, στο Kieler Yacht Club (πολλά ...ίχνη του Kaizer Wilhelm II):













Σκηνές από την πόλη:













Και το συνέδριο έκλεισε, παραδοσιακά, τρώγοντας!:



















Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Professor Athanassios N. Yiannopoulos - In Memoriam


Μόλις το έμαθα... Λυπάμαι πολύ... Καλό του ταξίδι...
Ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ένας καταπληκτικός νομικός.



"Athanassios Nicholas "Thanassi" Yiannopoulos, a former LSU and Tulane University law professor who spent decades revising Louisiana's civil code, died Wednesday at Tulane Hospital. He was 88."

http://www.theadvocate.com/baton_rouge/news/education/article_07c07df4-e74b-11e6-813b-1b67fe457f25.html?utm_medium=social&utm_source=facebook&utm_campaign=user-share