Translate

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Με τους Erasmus φοιτητές μου - International Business Transactions





                                                             Athens, 23 March 2017










                                                           Spring Semester 2017

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Pictures at a Conference - "The Private Collections"


Το συνέδριο με τίτλο "The Private Collections. Historical and legal perspectives", που έλαβε χώρα στην έδρα του UNIDROIT, στη Ρώμη, 16-17 Μαρτίου 2017 (http://elinamoustaira.blogspot.gr/2017/02/les-collections-privees.html), είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον!




















Arrivederci Roma...

https://www.youtube.com/watch?v=EsLdxCg1aZM









Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Global legal pluralism






"Global legal pluralism applies the insights of socio-legal scholarship and turns the gaze away from abstract questions of legitimacy and towards empirical questions of efficacy. Thus, pluralists de-emphasize the supposed distinctions between a norm, a custom, a law, a moral command, a sociological consensus, a psychological imperative, or the like. Instead, a pluralist approach focuses on whether people in actual practice perceive such legal or quasi-legal commands to be binding, how these commands seep into consciousness over time, and whether the mere existence of these commands alters the power dynamics or options placed on the table in policy discussions". (p. 154)






"The evolution of global legal pluralism scholarship is astonishing in its variety, richness, empirical detail, and theoretical sophistication. Indeed, this survey merely scratches the surface of the burgeoning literature in the field. And, over the coming decades, we can expect this scholarly framework to develop further, putting forth new models for conceptualizing interactions among relative, non-hierarchically organized legal orders, identifying new mechanisms, institutions and practices for structuring such interactions, and evaluating the strengths and weaknesses of the regimes that emerge." (p. 188)






P.S. Berman, The evolution of global legal pluralism, in: R.Cotterrell/M. Del Mar (eds.) Authority in Transnational Legal Theory. Theorising Across Disciplines, Edward Elgar, 2016, pp. 151-188











Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

"...there’s so much drama ... on the march toward redemption..."

Στο Σύγχρονο Θέατρο, 2η μέρα στη σειρά που πήγα (χθες βράδυ) να δω έργο που παίζεται εκεί και έφυγα καταγοητευμένη!

"Η Δύναμη του Σκότους", του Λέοντος Τολστόι με τη θεατρική ομάδα ΝΑΜΑ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

https://www.youtube.com/watch?v=47uP5-U_9mI




Ήταν όλοι τους υπέροχοι!!!

Δυο-τρεις πινελιές/φράσεις ξεχωριστά, για:

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου ήταν απλώς συγκλονιστικός, στο τέλος μας είχε κάνει όλους κουρέλια...

Η Αγορίτσα Οικονόμου μας άφησε με το στόμα ανοιχτό, είχε στήσει ένα ρόλο απίστευτο, κεντώντας κάθε λεπτομέρειά του!

Ο Χρήστος Σαπουντζής, κατάφερε ακόμα μια φορά να γίνει ο ρόλος, όχι απλώς να παίξει τον ρόλο! (χαίρομαι πάντα πολύ για τον παλιό "συμμαθητή" μου στη Χοροκίνηση - https://www.facebook.com/chorokinisi/!)

Είναι απίστευτα συγκινητικό το πόσο μοχθούν οι θεατράνθρωποι, ακόμα και με πολύ δύσκολες συνθήκες, να πετυχαίνουν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους - τίποτα λιγότερο!




Συγκρίσεις (η ειδικότης μου!):

Μια όχι και τόσο κολακευτική κριτική (από αυτήν και ο τίτλος της ανάρτησης) παράστασης που ανέβηκε σε θέατρο της Νέας Υόρκης το 2007:

http://www.nytimes.com/2007/09/25/theater/reviews/25powe.html

Και άλλη μια κριτική, επίσης κάπως σκληρή, παράστασης που ανέβηκε το 2008 στη Μόσχα:

http://moscowtyz.ru/john-freedman-laying-down-the-law

Η φωτογραφία είναι από πολύ παλαιά παράσταση:




Ο Τολστόι παίζει σκάκι - με ποιόν; Θα σας γελάσω...




Η μεγάλη Κυρία της σκηνοθεσίας: Ελένη Σκότη!

Όσα έργα έχω δει τα τελευταία χρόνια (ξεχωρίζω αυτά με τον Καταλειφό, αλλά και τα φετινά: "Λεωφορείο ο Πόθος" και "Δύναμη του Σκότους"), σκηνοθετημένα από την ίδια, είναι απλώς αριστουργήματα! Να δω πότε θα καταφέρω να δω και τον "Άγριο Σπόρο" που είναι συνεχώς sold-out και που θα πρέπει να κλείσω εισιτήριο περίπου ένα μήνα νωρίτερα, κάτι πολύ δύσκολο για μένα, έτσι πηγμένη στη δουλειά που είμαι και με σχεδόν ανύπαρκτη δυνατότητα πρόβλεψης ελεύθερου χρόνου... Πού θα πάει, όμως, θα το δω!













Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

"And so it was I entered the broken world"

             "Λεωφορείο ο Πόθος", μια καταπληκτική παράσταση που είδα πριν 2 μέρες!




Η ομάδα Νάμα το ανέβασε:

https://www.facebook.com/events/218531251896831/

Και ήταν όλοι εξαιρετικοί!

https://www.youtube.com/watch?time_continue=53&v=x3yZ1qsaulk




Για την Κόρα Καρβούνη δεν έχω λόγια: ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ!!!


http://www.texnes-plus.gr/index.php/theatro/prosopa/item/227-kora-karvoyni


Σε κάποιες στιγμές του κορυφαίου έργου του Tennessee Williams, λέει ο Στάνλεϋ Κοβάλσκι ότι εκεί (στη Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα) ισχύει ο Ναπολεόντειος Κώδικας.

Δεν ήταν ακριβώς έτσι, αυτό είναι μια απλοποιημένη αντίληψη της επιρροής που είχε ο Γαλλικός (Ναπολεόντειος) Αστικός Κώδικας του 1804 σε διάφορες περιοχές του κόσμου, αλλά και στη Λουιζιάνα, περιοχή που πούλησαν οι Γάλλοι στις ΗΠΑ, μόνη πολιτεία των ΗΠΑ με Αστικό Κώδικα.

Η (άγρια) ιδιαιτερότητα της πολιτείας αυτής ήταν το ότι μαζί με τον Αστικό Κώδικα διατηρούσε και τη δουλεία, κάτι απολύτως ασύμβατο προς τις αρχές του Διαφωτισμού που ενέπνευσαν και τις Ευρωπαϊκές κωδικοποιήσεις.

Κάποια αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο του Vernon Valentine Palmer, "Through the Codes Darkly. Slave Law and Civil Law in Louisiana", 2012:

       "France possessed a vast and lucrative overseas slave empire, but there was not a single word about slavery or empire in the Civil Code of 1804, nor in any of the preparatory projects. Slavery had not been recognized in France proper since medieval times. A proud and ancient maxim declared the Freedom Principle: "Nul n'est esclave en France.". French slavery was essentially overseas; its day-to-day inhumanity was out of sight, and the regulations pertaining to slaves were conveniently compartmentalized in what was called "colonial law". ...
      The decision to exclude slavery from the Code Civil suited the design and fit the philosophy of the French redactors. They systematically resisted the incorporation of special legislation of all kinds into the Code civil, but in this case their objection was indeed more than technical. Slavery was an embarrassment to the professed ideology of the Republic. For slavery was more than "contrary to reason" in  the Roman law sense. It was a glaring violation of the principles of the French Revolution. As Robespierre, a member of Les Amis des Noirs, told the National Assembly: "From the moment you pronounce the word 'slaves', you will have pronounced either your dishonor or the reversal of your constitution. ... Let the colonies die if you must keep them at that price." Napoleon feared no such dishonor and sought militarily to reimpose slavery in the colonies. Yet to mar the Code named after him with the baseness of slavery would have been unthinkable." (p. 124-125).

(και να έχουμε το όνομά μας καθαρό και να έχουμε και αποικίες, δηλαδή...μια χαρά υποκρισία!)




"In my view the slave jurisprudence of Louisiana was unique, not only in the United States, but in any other jurisdiction where slavery existed. It had the benefit of systematic sources both in the Digest of 1808 and Code of 1825 and in the Spanish-Roman ius commune. It will be remembered that these were the only civil codes in history to incorporate this subject within their provisions. This allowed the Supreme Court to build a coherent jurisprudence through a process of interpretation, deduction and analogy. The sheer size of the Louisiana Supreme Court's output - one thousand two hundred cases by that court alone - made it into a specialist on the subject." (p. 160)




Είχα τη μεγάλη τύχη να πάω στη Νέα Ορλεάνη το 2008, στο Tulane University, για συνέδριο με αφορμή τα 200 χρόνια από τον πρώτο Αστικό Κώδικα (Digest 1808) της Louisiana. Πήρα και το τραμ (Streetcar) που περνούσε από τη St. Charles Street, όπου ήταν και το ξενοδοχείο και το Πανεπιστήμιο (το οποίο απείχε 20 λεπτά με τα πόδια από το ξενοδοχείο, αλλά δεν μου είχαν "επιτρέψει" να περπατήσω, λόγω της εγκληματικότητας, δυστυχώς...) και ένοιωθα σαν να είχα παρεισφρύσει στο έργο του Tennessee Williams...




(epigraph, at the beginning of: "Streetcar named desire", Tennessee Williams):

"And so it was I entered the broken world
To trace the visionary company of love, its voice
An instant in the wind (I know not whither hurled)
But not for long to hold each desperate choice

                                                                           Hart Crane, "The Broken Tower"


Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

"The human body is a project"

Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Terry Eagleton, "Materialism", Yale University Press, 2016:

"LUDWIG WITTGENSTEIN REMARKS in his Philosophical Investigations that if you want an image of the soul, you should take a look at the human body. He means, one takes it, the body in action rather than the body as object. Practice constitutes the body rather in the sense that, for Wittgenstein, the meaning of a sign is its use. The human body is a project, a medium of signification, a point from which a world is organised. It is a mode of agency, a form of communion and interaction with others, a way of being with them rather than simply alongside them". (p. 36)






"The body lies at the source of the various ways we are bound up with one other, which is why the word can be used to denote a collective phenomenon ('a body of ferocious Corsican pirates') as well as an individual one. It is what gives us a field of activity, a field which is in no sense external to it. In On Certainty, Wittgenstein professed himself puzzled by the phrase 'the external world'. 'External to what?' is perhaps what he had in mind. Certainly not to ourselves. Because we are incarnate creatures, we are as much in the world as are our sewage systems. The world is not an object set over against us, to be contemplated from some elusive location within our skulls." (p. 37)






"Our consciousness, to use a term of which Wittgenstein is properly sceptical, is inscribed on our bodies rather in the way that the meaning is present in a word. We are not present in our bodies in the way that a soldier squats in a tank. In this sense, the body itself is a kind of sign. As Jean-Luc Nancy remarks, it is 'a sign of itself', rather than of some reality distinct from it." (p. 40)






                        Τις φωτογραφίες είχα βγάλει στη Στοά του Αττάλου, τον Ιούνιο 2016