Translate

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Δικαιική προστασία πολιτιστικών αγαθών - Εθνική και Διεθνής






Στο πλαίσιο του σεμιναρίου "Κράτος και Δίκαιο", που οργανώνει ο πολύ καλός συνάδελφος και φίλος Δημήτρης Καλτσώνης, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (http://kratoskaidikaio.blogspot.gr/2018/02/2018.html)

θα έχω τη χαρά και την τιμή να μιλήσω και εγώ την

Πέμπτη 19 Απριλίου 2018

με θέμα:

"Δικαιική προστασία πολιτιστικών αγαθών - Εθνική και Διεθνής"














Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

The Theoretical Endeavor of Ethnography



"Ethnography has commonly been summarized as description, albeit description in context, but not exactly theory. Yet theory is defined as the analysis of a set of facts in their relation to one another, or the general or abstract principles of any body of facts. This, to my mind, makes ethnography most definitely a theoretical endeavor - one that has had, and still has, worldly significance as description and explanation. Thus, ethnography itself as well as its explanatory use is a theoretical endeavor."






"The study of how the powerless become empowered is not so different from how the powerful got their power. Ethnography, with all its flaws, has been an influential practice, helping us make connections between different people and the experiences that they hold in common at a time when more and more we find ourselves divided and even isolated from one another. However, ethnography cannot serve this purpose if it continues to be practiced in a bounded and closed fashion, if the comparisons that we all make between ourselves and others remain implicit in our rigorous academic work. Today there exists a large potential for contemporary anthropological research which remains untapped because the transforming powers of commerce or unregulated accumulation and plunder are too infrequently configured politically."






                  "Us and Them - in addition to mutual respect for human dignity, better theorizing."


Laura Nader, Culture and Dignity. Dialogues Between the Middle East and the West, Wiley Blackwell, 2013, pp. 51, 75, 77.





Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

“Truth in drama is forever elusive”

Στο Μικρό Παλλάς, παίζεται ένα καθαρό έργο τέχνης (δεν είναι όλες οι παραστάσεις τέτοια έργα, μη νομίζετε...)

                                                            ΠΡΟΔΟΣΙΑ





Σκηνοθετικά, εικαστικά, υποκριτικά, ευτυχεί μετά θάνατον ο Πίντερ ακόμα μια φορά, να "βλέπει" ένα έργο του κεντημένο με μεταξωτές κλωστές, από όλους τους συντελεστές.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος φέτος μας έχει αφήσει άναυδες και άναυδους [και] με τη σκηνοθετική του δεινότητα! Δεν ξέρω πώς κατεβάζει τέτοιες θαυμαστές ιδέες (μάλλον ξέρω ή υποθέτω: λόγω τεράστιας ευφυΐας!) παρουσίασης θεατρικών έργων.

Και "παίζει" με ηθοποιούς συμπαίκτες, εξέχουσας ποιότητας, ίσως γι'αυτό το αποτέλεσμα είναι τόσο αέρινα άψογο.






Ο φίλος του άνδρα και εραστής της γυναίκας, αμήχανος ερωτευμένος, πανικόβλητος αποτυχημένος (θεωρεί ο ίδιος) φίλος, κατάπληκτος με τον κυνισμό που (νομίζει ότι) διακρίνει στην ερωμένη του/σύζυγο του φίλου του, Γιώργος Χρυσοστόμου: παίζει με όλες τις αποχρώσεις, πείθει, συγκινεί, σοκάρει.

Ο προδομένος σύζυγος και προδομένος φίλος, κυκλοφορεί στις διάφορες εποχές του έργου, γνωρίζοντας(;), μη γνωρίζοντας(;), απελπισμένος(;), αδιάφορος(;), με μια υπόκωφη απειλή να εκπέμπεται από το σώμα και το βλέμμα του, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: αριστοτεχνικά μας αφήνει μετέωρους, ανίκανους να διατυπώσουμε οριστικά, τι νομίζουμε πως νοιώθει.

Η σύζυγος και ερωμένη, κυνική και φιλάρεσκη, μελαγχολική και απόμακρη, εγωίστρια και αφοσιωμένη, όχι διατεθειμένη βέβαια για μεγάλα ρίσκα, ερωτευμένη με μέτρο και χωρίς τηλέφωνο (στην ερωτική φωλιά τους), Κατερίνα Παπαδάκη: πείθει ως femme fatale, όχι ρωσικού μυθιστορήματος, αλλά αγγλικής [μεγαλο]αστικής κοινωνίας.


Και το κόκκινο, παντού, σε μικρές ή λίγο μεγαλύτερες (όχι όμως πολύ μεγάλες, όχι υπερεκχειλίζουσες, όχι επικίνδυνες...) δόσεις, υπαινίσσεται, ομορφαίνει για λίγο, απειλεί τη βολή, την "ισορροπία"...






Ο Harold Pinter εμπνεύσθηκε το έργο αυτό, από προσωπική του ιστορία. Το άλλο (υπαρκτό) πρόσωπο έγραψε μια άλλη εκδοχή της "αλήθειας" της ιστορίας τους:

https://www.theguardian.com/stage/2017/apr/22/joan-bakewell-pinter-betrayal-affair-keeping-in-touch-radio-4

"Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε"; κύριε Πιραντέλλο; Ή μήπως δεν έχει και τόση σημασία; Ή μήπως σημασία έχει μόνον ο πόνος που μπορεί(;), ίσως(;), σίγουρα(;), ένοιωσαν τα πρόσωπα του "δράματος"; Τελικά ποια μπορεί να λεχθεί, κυριολεκτικά, προδοσία; Αυτή της φιλίας (η σημαντικότερη, για μένα); Η ερωτική (υπερεκτιμημένη, ίσως...βασισμένη σε μια αυταπάτη ιδιοκτησίας...); Αυτή των προσωπικών αξιών;

Ποιος ξέρει;...


Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο.



Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Legal Bilingualism in Hong Kong






"Since the political changeover, as it is called, in 1997, Hong Kong has had a bilingual common law system; Chinese (which often means Cantonese in the oral context and Standard Modern Chinese in the written context) and English share equal status within the system. In other words, the law stipulates that English and Chinese are to be used, received, understood, and treated as the same.
     What happens on the ground, that is, in the courts, however, suggests a different picture." (pp. 7-8)

"... Cantonese was the most unprepared of all languages ... to be thrust on a common law system. For almost 150 years, English monopolized the legal realm in Hong Kong. It was the exclusive legal language of any general court above  the level of magistracy. In 1997, as part of the changes adopted in light of the transfer of sovereignty, Chinese (which usually means Cantonese in oral settings) was made an official language of the law alongside English. This was done at a time when the linguistic diglossia between English and Cantonese that defined colonial governance was still very much intact." (p. 9)






"The real question for the legal future of Hong Kong is no longer whether the common law should be conducted in English or in Chinese. The real question for the future that lawyers and judges seem to have in mind is whether the common law in the voice of English should continue or whether a different non-common law system in the voice of Chinese should be introduced in the future. One thing that can be said with certainty, if one day the law in Hong Kong is comprehensively and independently voiced in Chinese, is that it will not be voiced in Cantonese but instead in the official language of the People's Republic of China, that is, Putonghua. That Chinese law will probably not be the common law either. There is a much better chance that Putonghua will gradually replace English as the elite language (including the legal language) in Hong Kong than that Cantonese will grow to become an elite language." (p. 268)

Τα αποσπάσματα αυτά είναι από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Kwai Hang Ng, The Common Law in Two Voices. Language, Law & the Post-Colonial Predicament in Hong Kong, Stanford University Press, Stanford, California, 2009.