Translate

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

“Truth in drama is forever elusive”

Στο Μικρό Παλλάς, παίζεται ένα καθαρό έργο τέχνης (δεν είναι όλες οι παραστάσεις τέτοια έργα, μη νομίζετε...)

                                                            ΠΡΟΔΟΣΙΑ





Σκηνοθετικά, εικαστικά, υποκριτικά, ευτυχεί μετά θάνατον ο Πίντερ ακόμα μια φορά, να "βλέπει" ένα έργο του κεντημένο με μεταξωτές κλωστές, από όλους τους συντελεστές.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος φέτος μας έχει αφήσει άναυδες και άναυδους [και] με τη σκηνοθετική του δεινότητα! Δεν ξέρω πώς κατεβάζει τέτοιες θαυμαστές ιδέες (μάλλον ξέρω ή υποθέτω: λόγω τεράστιας ευφυΐας!) παρουσίασης θεατρικών έργων.

Και "παίζει" με ηθοποιούς συμπαίκτες, εξέχουσας ποιότητας, ίσως γι'αυτό το αποτέλεσμα είναι τόσο αέρινα άψογο.






Ο φίλος του άνδρα και εραστής της γυναίκας, αμήχανος ερωτευμένος, πανικόβλητος αποτυχημένος (θεωρεί ο ίδιος) φίλος, κατάπληκτος με τον κυνισμό που (νομίζει ότι) διακρίνει στην ερωμένη του/σύζυγο του φίλου του, Γιώργος Χρυσοστόμου: παίζει με όλες τις αποχρώσεις, πείθει, συγκινεί, σοκάρει.

Ο προδομένος σύζυγος και προδομένος φίλος, κυκλοφορεί στις διάφορες εποχές του έργου, γνωρίζοντας(;), μη γνωρίζοντας(;), απελπισμένος(;), αδιάφορος(;), με μια υπόκωφη απειλή να εκπέμπεται από το σώμα και το βλέμμα του, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: αριστοτεχνικά μας αφήνει μετέωρους, ανίκανους να διατυπώσουμε οριστικά, τι νομίζουμε πως νοιώθει.

Η σύζυγος και ερωμένη, κυνική και φιλάρεσκη, μελαγχολική και απόμακρη, εγωίστρια και αφοσιωμένη, όχι διατεθειμένη βέβαια για μεγάλα ρίσκα, ερωτευμένη με μέτρο και χωρίς τηλέφωνο (στην ερωτική φωλιά τους), Κατερίνα Παπαδάκη: πείθει ως femme fatale, όχι ρωσικού μυθιστορήματος, αλλά αγγλικής [μεγαλο]αστικής κοινωνίας.


Και το κόκκινο, παντού, σε μικρές ή λίγο μεγαλύτερες (όχι όμως πολύ μεγάλες, όχι υπερεκχειλίζουσες, όχι επικίνδυνες...) δόσεις, υπαινίσσεται, ομορφαίνει για λίγο, απειλεί τη βολή, την "ισορροπία"...






Ο Harold Pinter εμπνεύσθηκε το έργο αυτό, από προσωπική του ιστορία. Το άλλο (υπαρκτό) πρόσωπο έγραψε μια άλλη εκδοχή της "αλήθειας" της ιστορίας τους:

https://www.theguardian.com/stage/2017/apr/22/joan-bakewell-pinter-betrayal-affair-keeping-in-touch-radio-4

"Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε"; κύριε Πιραντέλλο; Ή μήπως δεν έχει και τόση σημασία; Ή μήπως σημασία έχει μόνον ο πόνος που μπορεί(;), ίσως(;), σίγουρα(;), ένοιωσαν τα πρόσωπα του "δράματος"; Τελικά ποια μπορεί να λεχθεί, κυριολεκτικά, προδοσία; Αυτή της φιλίας (η σημαντικότερη, για μένα); Η ερωτική (υπερεκτιμημένη, ίσως...βασισμένη σε μια αυταπάτη ιδιοκτησίας...); Αυτή των προσωπικών αξιών;

Ποιος ξέρει;...


Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου