Translate

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

The Ecology of Law


Σκέφτηκα ότι οι φωτογραφίες που έβγαλα στη Μακρυνίτσα Πηλίου ταιριάζουν στη σημερινή ανάρτηση στην οποία θα αναφερθώ σε ένα πολύ ενδιαφέρον πρόσφατο βιβλίο - και πολύ πρόσφατα αποκτηθέν, πριν 3-4 ημέρες - το οποίο έχει ως άξονα μια πολύ πρωτοποριακή (ή ίσως μια πολύ ουσιαστική, ισχύουσα στο απώτερο παρελθόν) πρόταση για το μέλλον του δικαίου.


F. Capra/U. Mattei, "The Ecology of Law. Toward a Legal System in Tune with Nature and Community", Berrett-Koehler Publishers, Inc., 2015.



                                                     Όταν η φύση μιμείται την τέχνη...



Κάποια αποσπάσματα από το  βιβλίο:

"The first step in creating a new ecolegal order founded on systems thinking rather than on an outdated mechanistic way of thinking is to become aware of our own power to influence law through our aggregate action. This ecological vision of the law, as we suggest for the first time in this book, can have a tremendously empowering effect. It can unleash the "power of the people", reclaiming law as a common, to create a new ecolegal order that, following our systemic understanding of the world, can protect it for future generations." (p. 28)




"To be sustainable, human laws should serve, rather than exploit and plunder, the web of life. In law as in science, we must begin to focus on a relevant understanding of the whole rather than only the component parts. To achieve this goal, not only the laws of nature but also the nature of law should be understood by the general public." (p. 29)




"The current concentrated power structure will not concede any of these changes, which will ultimately decentralize power to small-scale communities in tune with the laws of ecology. Becausestructural changes do not happen by concession, the survival of civilization requires a revolution to move from a mechanistic, "pre-existing" law based on legal professionalism, capital, owners, and state sovereignty toward an ecology of law founded on social and natural relations and on community ownership. For such a revolution to happen, a dialogue between law and ecology is needed. Only the start of such a new dialogue can produce a coherent and clear way of thinking in the process." (p. 187)




Και κλείνει το βιβλίο έτσι:

"As the great jurist Oliver Wendell Holmes famously said:, "The life of the law has not been logic; it has been experience." If each struggle creates new institutional forms, if all practices of commoning learn from one another, and if commoners seize all possibilities of political impact according to the local politica conditions, the ecolegal revolution will arrive sooner than expected. Ecology shows us that sometimes it takes a fire to regenerate a sick forest. The current legal system, which is institutionalizing extraction and devouring our future, is like rotten wood that is very difficult to set on fire. Any single strategy is likely to fail, as when one tries to light a fire with only one match. Many different attempts to light it, small as they might appear, will be successful, if all work together for a common and clear purpose of emancipation from the mechanistic vision of law. Insurgencies without a vision are just desperate riots - easy to delegitimize and to repress with the violence of current law. Ecolaw is ready now to endow the 99 percent with a vision and a plan." (p. 188)




Για να το θέσω με σχήμα λιτότητας (αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο κανονικά, μόνον αποσπασματικά): δεν με βρίσκουν αντίθετη οι σκέψεις και θέσεις αυτές, καθόλου αντίθετη μάλιστα!


                                        Τα γνωστά ...τετράπαχα γατάκια της Μακρυνίτσας!!







Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

The Cosmopolitan State

H. Patrick Glenn (1940-2014), ένας από τους σπουδαιότερους "εκπροσώπους" του Συγκριτικού Δικαίου. Άφησε εποχή το έργο του για τις Νομικές Παραδόσεις του Κόσμου (Legal Traditions of the World) και πλέον αποτελεί μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις Συγκριτικού Δικαίου.

Το τελευταίο του βιβλίο ήταν το "The Cosmopolitan State", Oxford University Press, 2013. Από το βιβλίο αυτό παραθέτω κάποια ελάχιστα δείγματα της πολύ σημαντικής σκέψης του.



"Traditions are the objects of handing down, of traditio, but it is normative information that is the substance of tradition. To the extent that states exist in institutional form, they so exist because there is normative information that favours institutionalization. Western institutions did not simply spring up on their own; there were underlying ideas of human control over human destiny, and of how that control was best brought about. They were ideas developed and refined over centuries, and handed down. This has consequences for our thinking about the state, consequences that are becoming clearer in present circumstances." (p. 9)




"States vary, however, not only in the degrees of their acceptance by populations, but also in their type and structure, and these differences are primarily legal. The great variety of contemporary states is an indication of the cosmopolitan character of the state tradition, and its internal variety. The state tradition, like any tradition, 'tolerates and unites an internal variety and displays an ability to change without losing its identity'." (p. 12)




Το βιβλίο κλείνει με αυτά τα λόγια:

"The cosmopolitan character of the contemporary state also explains much of its present operation. The state creates law but state law cannot replace, and often does not purport to replace, legal traditions that precede, justify, and continue to surround the law of the state. Nor can state law displace in their entirety legal traditions that are less compatible with state law. In all cases, however, we are dealing with legal information and, while individual pieces of information may be incompatible with one another, this form of contradiction does not necessarily yield conflict. The French philosophers Deleuze and Guattari once wrote that 'no one has ever died of contradictions' and the statement is an affirmation of the human capacity to overcome contradictions and to avoid human conflict. Cosmopolitan legal thought may therefore seek to provide consistency and legal certainty where possible, but may also be paraconsistent in character where necessary. The new paraconsistent logics appear to be an important ally in this process." (p. 291)



Οι φωτογραφίες είναι από το ταξίδι μου για το συνέδριο στον Βόλο. Τράβηξα τις 2 την πρώτη ημέρα που είχε ήλιο και τις άλλες 2 τη δεύτερη, που είχε συννεφιά - πολύ επώδυνη για όσους έχουμε ορθοπεδικά προβλήματα αλλά πάντα πιο ρομαντική!!!




Το είχα παραγγείλει και για το Σπουδαστήριο ΙΔΔ και ΣΔ, αλλά φαίνεται πως κόλλησε η παραγγελία λόγω έλλειψης χρημάτων...





Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Σκηνές από ένα συνέδριο

Το συνέδριο της ΕΔΑΜ (Ένωσης Δικαίου Αλλοδαπών και Μετανάστευσης) στον Βόλο είχε εξαιρετική επιτυχία!!!

Συγχαρητήρια στην πρόεδρο κ. Χ. Μαρινάκη αλλά και σε όλα τα μέλη της ΕΔΑΜ καθώς και σε όλους όσοι συνετέλεσαν στην άψογη διεξαγωγή του συνεδρίου.

                                                             Έναρξη του συνεδρίου






Την πρώτη μέρα, όταν άρχιζαν να μαζεύονται οι σύνεδροι - τους φωτογράφιζα από το βήμα των εισηγητών. Γιατί, μόνον οι εισηγητές πρέπει να φωτογραφίζονται;!









Είχα τη μεγάλη χαρά να ακούσω στο συνέδριο τις καταπληκτικές εισηγήσεις των πρώην και νυν προπτυχιακού, μεταπτυχιακής και διδακτορικού φοιτητών μου Σπύρου Παπαλέξη, Ασπασίας Αρχοντάκη, Στάθη Πουλαράκη, αντίστοιχα.


                                                          Ο κ. Σπ. Παπαλέξης



                                                             Η κ. Α. Αρχοντάκη




                                                              Ο κ. Στ. Πουλαράκης




                                Η κ. Χ. Μαρινάκη, κλείνοντας τις εργασίες του συνεδρίου



Ρεπορτάζ του τοπικού τύπου για το συνέδριο:

http://e-thessalia.gr/182337-2/

http://www.taxydromos.gr/%CE%A4%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AC/202374-apo8hkh-psyxwn-h-ellada-megales-proklhseis-sto-%CE%BCetanasteytiko.html


Με τη Σίσσυ (Ασπασία!) πήγαμε και οι δύο με το πούλμαν που είχε βάλει η ΕΔΑΜ για όσους θα συμμετείχαν στο συνέδριο. Οι φωτογραφίες  βγήκαν στις στάσεις του πούλμαν: η πρώτη πηγαίνοντας και η δεύτερη γυρίζοντας από το συνέδριο.






                                                         Καλημέρα, καλή εβδομάδα!!!










Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Legal Orientalism - China



Ένα από τα ωραιότερα βιβλία Συγκριτικού Δικαίου που έχω αποκτήσει τα τελευταία χρόνια, είναι το βιβλίο του Teemu Ruskola, "Legal Orientalism: China, the United States, and modern law" (Harvard University Press, 2013).

Ο τίτλος - και όχι μόνο - αποτελεί επιρροή του έργου του Edward Said, "Orientalism".

Κάποια αποσπάσματα για να πάρετε μια ιδέα:

"Law's Orient constitutes a wide and uneven terrain. This book describes the itinerary of one particular journey across that terrain, with a focus on China and the United States. Law is a key aspect of the political ontology of the modern world. It is exceedingly difficult, if not impossible, for us to think of politics outside of the framework of states, and of states outside of law. At the same time, no understanding of the world today is complete without consideration of China's place in it. The difficulties begin when we seek to combine the inquiries into law and China. Where is China in law's world? And why is the United States an important part of the answer to that question?" (p. 1).




"China, according to received wisdom, was never colonized, except for the minor British and Portuguese outposts of Hong Kong and Macao, respectively, and the United States never established even its own little Hong Kong in the Chinese Empire. To be sure, in 1856-1857 the American commissioner in China tried to sell the idea of a U.S. occupation of Taiwan, arguing that under international law it "ought not to be allowed to exist in the hands of such a people" who could not even control the island's "cannibals". The commissioner went so far as to bring to the State Department's attention Americans who would be willing to assist in Taiwan's colonization, but the State Department nevertheless rejected the plan. President McKinley was equally unsuccessful half a century later in trying to talk his secretary of state into acquiring a "slice" of China, as if the Middle Kingdom were a pizza. Although the United States ultimately rejected the idea of territorial imperialism in China, it of course came to approve of it elsewhere, after its victory in the Spanish-American War left it with the remains of the Spanish empire in the New World and in Asia" (p. 113).

(αυτή τη συμπεριφορά, από κάποια "Δυτικά" κράτη προς άλλα "Ανατολικά", αυτή την αλαζονεία που προκαλεί μίση και συμπλέγματα, "πληρώνουμε" τώρα, φοβάμαι, "αθώοι" και "ένοχοι"...




"Hence the future of law's world is, above all, a political - indeed, a geopolitical - question. Although the possibilities of politics are always limited in some ways, by our constrained imaginations as much as by history, the future is never foreclosed. As the global distribution of universality and particularity is being recalibrated - and there is no question that it is - it would be futile to predict what the new equilibrium might be. Perhaps China will in fact one day submit to rule-of-law in its modern Euro-American form, thereby confirming its universality. Or maybe it will recast law's rule in the form of an evolving Chinese universalism - an Oriental legalism, as it were. If law can resignify China, we must be prepared to accept that China can also Sinify law" (p. 233).

Ένα καταπληκτικό βιβλίο....




Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Culture and Imperialism


Εποχή δύσκολη... εποχή μεγάλων αναταράξεων, ραγδαίων αλλαγών...

Δύσκολο να καταλάβει κανείς πόσα και πώς συνετέλεσαν και συνεχίζουν να συντελούν σε αυτό.

Ο Edward Said, αν ζούσε, ίσως κατάφερνε να μας δώσει κάποια κλειδιά...



Από το βιβλίο του "Culture and Imperialism" (Vintage 1994):

"Appeals to the past are among the commonest of strategies in interpretations of the present. What animates such appeals is not only disagreement about what happened in the past and what the past was, but uncertainty about whether the past really is past, over and concluded, or whether it continues, albeit in different forms, perhaps. This problem animates all sorts of discussions - about influence, about blame and jugdment, about present actualities and future priorities." (p. 1)




"Neither imperialism nor colonialism is a simple act of accumulation and acquisition. Both are supported and perhaps even impelled by impressive ideological formations that include notions that certain territories and people require and beseech domination, as well as forms of knowledge affiliated with domination: the vocabulary of classic nineteenth-century imperial culture is plentiful with such words and concepts as 'inferior' or 'subject races', subordinate peoples', 'dependency', 'expansion', and 'authority'." (p. 8)




Σημερινές οι φωτογραφίες. Το πλούσιο κίτρινο φως μου φάνηκε κυριολεκτικά σαν αχτίδα ελπίδας μέσα στην απελπισία που νοιώθει κανείς για τις ζωές που χάνονται τόσο εύκολα...

Henryk Mikolaj Górecki, Symphony no. 3 - "Symphony of Sorrowful Songs"

https://www.youtube.com/watch?v=v_pn_cVqGJQ



Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Θέατρο: ανάταση ψυχής


Η απίστευτη φρίκη των ημερών αυτών (Βηρυτός, Παρίσι) δεν φεύγει από το μυαλό μας...

Κάποιες ώρες ομορφιάς μπορούν να καθησυχάσουν κάποιες φορές...




Οι "Σκοτεινές Γλώσσες", χθες είχαν πρεμιέρα και ήμουν εκεί - μια παρέα έξι ατόμων.

Αριστούργημα!!!!!!!!!!!!!!! Μια τέλεια ενορχηστρωμένη ομάδα (κυριολεκτώ: σε μεγάλα τμήματα του έργου είχες την εντύπωση πως παρακολουθούσες μουσικά όργανα ορχήστρας ή μέλη άψογης χορωδίας), με μαέστρο επίσης άψογο τον σκηνοθέτη Θωμά Μοσχόπουλο.




Άννα Μάσχα, Άννα Καλαϊτζίδου, Γιώργος Χρυσοστόμου, Χρήστος Λούλης: 4 ηθοποιοί διαμάντια!!

Οφείλω να ομολογήσω ότι ένα από τα 4 μέλη αυτής της "παρέας" (δεν χρειάζεται να πω ποιο), στο παρελθόν δεν με ενθουσίαζε. Χθες όμως έπαιξε - όπως και τα υπόλοιπα μέλη - τέλεια!!

https://www.facebook.com/PortaTheatreAthens




Οι φωτογραφίες με τις γατούλες είναι (και πάλι!) του (γνωστού!) ανώνυμου δωρητή. Τι μανία και αυτή να μη φανερώνεται. Γκρίνιαξα ότι πιθανόν "πείραξε" τις φωτογραφίες (όπως κάνει κάποιος άλλος, ακούς Κώστα;!) με αποτέλεσμα να φαίνονται λίγο τεχνητές, αλλά με διαβεβαίωσε πως δεν το έκανε, ότι το πρόβλημα ήταν πως οι ..."κυρίες" δεν συνεργάζονταν!!!!!!!!!!




Μόνο βαρεμάρα δεν νοιώθουμε, αλλά επειδή ο γατούλης μας βοηθάει να χαμογελάμε, δείτε και αυτόν (...χορηγία της Washington Post!):






Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Η ΑΞΙΩΣΗ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΥ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ στο Ελληνικό και στο Αγγλικό Δίκαιο






Είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησή μου!!! Η εξαιρετική διδακτορική διατριβή της Βίκυς Καραγκούνη, της οποίας την επίβλεψη είχα, πλέον σε ωραιότατη έκδοση!!!



                                  Καλοτάξιδο το βιβλίο, Βικάκι!!! Με υγεία και κάθε καλό!!!


Επίκαιρα Ζητήματα Μεταναστευτικού Δικαίου


20-21 Νοεμβρίου 2015 διοργανώνεται στον Βόλο το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ένωσης Δικαίου Αλλοδαπών και Μετανάστευσης. Τα θέματά του, όπως θα δείτε, είναι όντως απολύτως επίκαιρα.














Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Kohinoor

Επειδή βλέπω ότι το θέμα του διαμαντιού αυτού ήρθε πάλι στην επικαιρότητα (http://www.kathimerini.gr/838130/article/epikairothta/kosmos/h-india-diekdikei-diamanti-apo-to-stemma)
 παραθέτω το κείμενο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου "Συγκριτικό Δίκαιο και Πολιτιστικά Αγαθά" (Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2012) σ. 133-135. Είχα παραθέσει αποσπάσματα του κειμένου και σε προηγούμενη ανάρτηση.




Διαμάντι Kohinoor – Ινδία; Πακιστάν; Αφγανιστάν;

            Το διασημότερο διαμάντι του κόσμου, το διαμάντι Kohinoor βρίσκεται σε μια προθήκη στον Πύργο του Λονδίνου και η Βασίλισσα Ελισσάβετ το φοράει στο στέμμα της σε εξαιρετικές περιστάσεις. «Ανήκει» στην Αγγλία; Ζητείται ο επαναπατρισμός του. Ποιά είναι η «πατρίδα» του, πού θα έπρεπε – αν θα έπρεπε – να επαναπατρισθεί;
            Η ιστορία και η διαδρομή του διαμαντιού Kohinoor αποτυπώνουν κατά κάποιον τρόπο και τις αδικίες – συχνά κατάφωρες – της αποικιοκρατίας. Ιστορικά αντικείμενα, εξαιρετικής πολιτισμικής αλλά και υπαρξιακής σημασίας, απομακρύνθηκαν παράνομα από τις χώρες καταγωγής τους, και οι προσπάθειες διεκδίκησής τους αποτελούν και προσπάθειες αφενός αποκατάστασης του παρελθόντος των χωρών εκείνων και των ανθρώπων τους, αφετέρου ενίσχυσης του μέλλοντός τους μέσω των αντικειμένων αυτών, ιχνών της ιστορικής συνέχειάς τους.
            Το διαμάντι Kohinoor, όπως τονίζεται, δεν είναι το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου, ούτε το πιο λαμπερό, ούτε το διαμάντι με τα ομορφότερα χρώματα. Αντίθετα, φαίνεται πως η εμφάνισή του είναι γκρίζα και αρκετά ασήμαντη. Όμως η σημασία του είναι τόσο μεγάλη, ώστε να αποτελεί σύμβολο της ουσίας της ωραιότητας. Άλλωστε και το όνομα Kohinoor, στην περσική γλώσσα σημαίνει «Όρος από φως»[1].
            Η «ηλικία» της ιστορίας του είναι περίπου 5.000 ετών. Από κάποιους υποστηρίζεται πως γίνεται αναφορά σε αυτό, σε σανσκριτικές γραφές στην Ινδία, οι οποίες περιγράφουν το κόσμημα «Συαμαντάκα» (Syamantaka). Οι Ινδουιστές υποστηρίζουν πως ο Κρίσνα το φορούσε γύρω από τον λαιμό και ότι του το έκλεψαν κάποια φορά, στη διάρκεια του ύπνου του. Σύμφωνα με άλλες περιγραφές, το διαμάντι Kohinoor ανακαλύφθηκε στον ποταμό Γκονταβάρι, στην Κεντρική Ινδία, πριν περίπου 5.000 έτη.
            Η συχνότητα με την οποία άλλαζε χέρια, είναι η βασική αιτία της δυσκολίας προσδιορισμού της προέλευσης, καταγωγής του. Επίσης, επειδή ποτέ δεν έλαβε χώρα αγοραπωλησία του, η αξία του εκφεύγει των απτών στοιχείων και μετρήσεων και θεωρείται τεράστια.
            Κατά τη δεύτερη χιλιετία μ.Χ. επίσης άλλαξε συχνά «ιδιοκτήτη». Ανήκε σε Ινδούς σουλτάνους, μετά σε Μογγόλους αυτοκράτορες, κυβερνήτες της Ινδίας, στη συνέχεια στους Πέρσες κατακτητές της πρωτεύουσας Δελχί (1739). Ήταν ο Πέρσης αυτοκράτορας Nadir Shah αυτός που «βάπτισε» το διαμάντι, αφού όταν το κοίταξε αναφώνησε ξανά και ξανά: «Koh-I-Noor», δηλαδή, «όρος από φως»[2]. Ο Nadir Shah το πήρε μαζί του στην Περσία, όπου και παρέμεινε το διαμάντι μέχρι τον θάνατο του αυτοκράτορα. Από τους Πέρσες πέρασε στους Αφγανούς, το 1747, και μετά από διάστημα 74 ετών πέρασε στα χέρια του Ινδού Μαχαραγιά του Παντζάμπ, Ranzit Singh, στον οποίο το έδωσε ο Αφγανός Σάχης Shuza-ul-Mulk, με αντάλλαγμα άσυλο[3].
            Παρέμεινε στην οικογένεια του Μαχαραγιά, μέχρι που το απέκτησαν οι Βρετανοί. O Ranzit Singh είχε αρκετούς γιούς, στους οποίους διαδοχικά πέρασε το διαμάντι. Τελευταίος στη σειρά «Ινδός πολίτης»[4] που το είχε στην ιδιοκτησία του ήταν ο γιός του Duleep Singh, ο οποίος το απέκτησε το 1843, όταν ανέβηκε στον θρόνο, σε ηλικία 12 ετών.
            Οι Βρετανοί, μετά τη νίκη τους στον πόλεμο που είχαν με τους Sikh (1848-1849), προσάρτησαν το Punjab, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λαχώρης (1849). Ο Duleep Singh είχε υπογράψει τη Συνθήκη αυτή, η οποία, όχι μόνο κατέληξε στην προσάρτηση του Punjab, αλλά και απογύμνωσε τον Μαχαραγιά από την κυριαρχία του, την ηγεμονία του και τα πλούτη του, συμπεριλαμβανομένου του διαμαντιού Kohinoor – με ειδική ρήτρα που αναφέρεται στο διαμάντι. Ήταν άρα το Kohinoor πολεμική λεία.
            Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποβάλει αίτημα απόδοσής του, αξιωματούχοι της Ινδίας, του Πακιστάν, του Αφγανιστάν[5]. Μέλη του Ινδικού Κοινοβουλίου υποστήριξαν ότι το Kohinoor θα έπρεπε να αποδοθεί στην Ινδία, διότι οι Βρετανοί το απέκτησαν παράνομα, κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας τους στην Ινδία. Το 1947, η κυβέρνηση της Ινδίας ζήτησε την επιστροφή του. Ακολούθησε δεύτερο αίτημα το 1953, έτος στέψης της Βασίλισσας Ελισσάβετ ΙΙ. Το 1976, επέτειο της ανεξαρτησίας του Πακιστάν από τη Βρετανία, ο τότε πρωθυπουργός του Πακιστάν, Zulfikar Ali Bhutto, ζήτησε επίσημα, με επιστολή του στον τότε πρωθυπουργό της Βρετανίας, James Callaghan, να επιστραφεί το Kohinoor στο Πακιστάν, διότι όταν παραχωρήθηκε στη Βρετανία, βρισκόταν στην περιοχή που σήμερα ανήκει στο Πακιστάν. Ο Callaghan αρνήθηκε, αλλά συγχρόνως τον διαβεβαίωσε πως δεν θα το έδινε ούτε σε άλλη χώρα!
            Δύσκολο ίσως το συμπέρασμα για το ποιά επιχειρήματα είναι τα ισχυρότερα[6]. Αυτό που φαίνεται σαφέστερα είναι η συνεχιζόμενη ιμπεριαλιστική νοοτροπία της Βρετανίας, η οποία αρνείται μέχρι σήμερα οποιαδήποτε συζήτηση περί απόδοσης του Kohinoor. Σύμφωνα με κάποια άποψη, άλλωστε, καλοδέχεται τις πολλές αυτές αξιώσεις, διότι το γεγονός αυτό περιπλέκει το ερώτημα ποιός είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης, και άρα τη θωρακίζει έναντι της δημόσιας κριτικής.



[1] S. Ghoshray, S. Ghoshray, Repatriation of the Kohinoor Diamond: Expanding the Legal Paradigm for Cultural Heritage, 31 Fordham International Law Journal 741, 746 (2008).
[2] S. Ghoshray, Repatriation of the Kohinoor Diamond: Expanding the Legal Paradigm for Cultural Heritage, 31 Fordham International Law Journal 741, 748 (2008).
[3] V.K. Hatti, India’s Right to Reclaim Cultural and Art Treasures from Britain Under International Law, 32 George Washington Journal of International Law & Economics 465, 487 (2000).
[4] S. Ghoshray, Repatriation of the Kohinoor Diamond: Expanding the Legal Paradigm for Cultural Heritage, 31 Fordham International Law Journal 741, 749 (2008).
[5] Καθώς και ένα φυσικό πρόσωπο, ο Beant Singh Sandhanwalia. Σημειώνεται ότι δεν έχει ασκηθεί αγωγή σε εθνικά δικαστήρια, ούτε προσφυγή σε διεθνή όργανα – δικαστήρια.
[6] Από γεμολογικής άποψης, η Ινδική αξίωση φαίνεται ως η ισχυρότερη διότι σε εκείνη τη χώρα εξορύχθηκε το διαμάντι.



Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Pleased to meet you


                                                         Αν είναι να μιλήσει κάποιος
                                                                ας πει για την αγάπη

                                                                               Μιχάλης Γκανάς



                                                                              4.

                                                     Ψηλά στο Θρονί
                                                     το Τρόοδος ξαγρυπνάει
                                                     για σένα
                                                     νεράιδα θλιμμένη Φαμαγκούστα

                                                     σε είδα στους άπνοους δρόμους
                                                     αδέσποτοι σκύλοι σε αλυχτάνε

                                                     απ' τις χορταριασμένες πόρτες
                                                     μαζεύεις καημούς




                                                                            11.

                                                           Το χρώμα της γης σου
                                                           αίμα π' ανθίζει
                                                           στους αιώνες

                                                           η μορφή σου
                                                           πικροδάφνη θροΐζει όνειρα
                                                           σε γκρίζο φως.

                                                                  Ηλίας Γκρης, "Δεκατρείς φωνές στην Κύπρο"



                                                        Αν είναι να μιλήσει κάποιος
                                                                ας πει για την αγάπη




                                           Αυτό το κουκλάκι το τσίμπησα στο διαδίκτυο!




Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Orientalism Reconsidered


Edward W. Said (1935-2003): Ήταν ένας πολύ σπουδαίος διανοούμενος, παλαιστινιακής καταγωγής, (μεταξύ άλλων ιδιοτήτων του) καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας στο Columbia University.

Το βιβλίο του "Orientalism" έκανε πάταγο όταν εκδόθηκε. Αποτελεί πλέον ένα κλασσικό αριστούργημα. Αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο παρουσιαζόταν και συχνά παρουσιάζεται ακόμα στη Δύση (σε κείμενα λογοτεχνικά ή μη) η "εξωτική Ανατολή" και οι άνθρωποι που ζουν εκεί.

Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από το άρθρο του "Orientalism Reconsidered", που περιλαμβάνεται σε ένα μεταγενέστερο βιβλίο του:΄

"Reflections on Exile
and Other Litterary and Cultural Essays" (Granta Books, London 2001)

Δείτε και ακούστε και τον ίδιο, να μιλάει με αφορμή το βιβλίο του αυτό:

https://www.youtube.com/watch?v=URakI5P3Pic




"As a department of thought and expertise, Orientalism of course involves several ovelapping aspects: first, the changing historical and cultural relationship between Europe and Asia, a relationship with a 4,000-year-old history; second, the scientific discipline in the West according to which, beginning in the early nineteenth century, one specialized in the study of various Oriental cultures and traditions; and third, the ideological suppositions, images, and fantasies about a region of the world called the Orient. The common denominator among these three aspects of Orientalism is the line separating Occident from Orient, and this, I have argued, is less a fact of nature than it is a fact of human production, which I have called  imaginative geography. This, however, does not mean that the division between Orient and Occident is unchanging, nor that it is simply fictional. It is to say - emphatically - that, as with all aspects of what Vico calls the word of nations, the Orient and the Occident are facts produced by human beings, and as such must be studied as integral components of the social, and not the divine or natural world." (p. 199)
                             



"Far from being a defence either of the Arabs or of Islam - as my book was taken by many to be - my argument was that neither existed except as "communities of interpretation", and that, like the Orient itself, each designation represented interests, claims, projects, ambitions, and rhetorics that were not only in violent disagreement, but also in a situation of open warfare. So saturated with meanings, so overdetermined by history, religion and politics are labels like "Arabs" or "Muslims" as subdivisions of "The Orient" that no one today can use them without some attention to the formidable polemical mediations that screen the objects, if they exist at all, that the labels designate."
(p. 201-202)



Ακούστε τον να μιλάει και για:

The Myth of the Clash of Civilizations:

https://www.youtube.com/watch?v=qkK4pApcwMc



Με τον καλό του φίλο, διάσημο πιανίστα και διευθυντή ορχήστρας, εβραϊκής καταγωγής, Daniel Bareboim, ίδρυσαν το 1999 την West-Easten Divan Orchestra, με σκοπό να κάνουν ένα είδος μουσικού εργαστηρίου για Ισραηλινούς, Παλαιστίνιους, και άλλους Άραβες μουσικούς. Μετά τον θάνατο του Said, συνεχίζει μόνος το έργο τους ο Daniel Bareboim, κάνοντας συναυλίες σε όλα τα μέρη του κόσμου,

http://www.west-eastern-divan.org/

Πολύ συγκινητικό και πολύ επιτυχημένο - όπως αποδείχτηκε τελικά - πείραμα.